Запиля
се животът - талига по хълмите рижи.
Тъмнината
се спуща, изрушкана сякаш с остен.
И
остана ми спомен за нещо, което се движи.
Но
се движи странично и някак далече от мен.
Като
вик, като влак, като нечий вълшебен килим.
Като
сянка на птица, помилвала някого другиго.
Ще
поседна сега за последно на топлите угари.
И
се вейва дъхът ми подобно на облаче дим.
И какво
ще остане след мен във пустинния кръг,
който
все продължава и още не сме доописали?
Може
би само моят объхтан и скъсан патък,
а
под него - заровена шепа римувани бисери.